Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017



Στο κρυφό μου μέρος -δεν λέω πού-
(κανείς δεν πρόκειται να δει ποτέ αυτά που εχω κάνει, τα έχω πολύ καλά κρυμμένα)

έχω μια κούκλα γριά γεμάτη γάλατα στο χάσμα των γενναίων!
Ο ομφάλιος λώρος, κρεμάμενος σαν φίδι..
μου αγριεύει όταν πάω ερεθισμένος να την αγγίξω.
Αλλά μου κάνει πάντα εντύπωση, που αυτή δεν θυμάται τίποτα απ' όσα κάναμε μαζί εκείνη τη πρώτη νύχτα.
Δεν ξέρει για την δειλή προδοσία της, δεν ξέρει για την ακινησία της μέσα στα χρόνια.
Καμιά φορά, αλήθεια, την λυπάμαι κι αυτήν.
Δεν μπορεί ούτε να κοιτάξει τον καθρέφτη,
να δει έναν υπέροχο νάρκισσο,
έναν πιο υπέροχο από ποτέ στο επίκεντρο της προσοχής αποσβολωμένων ανθρώπων,
μέχρι να καταλάβει ότι κόπηκε από κάποιον,
και δεν θα ξαναγυρίσει στην ζωή.........................
να δει τον πραγματικό εαυτό της..
Δεν ξέρει για τη δειλή προδοσία της, δεν ξέρει για την ακινησία της μέσα, στα χρόνια.
Δεν βλέπει τα πρόσφατα βραβεία καλλιγραφίας μου που της τα είχα κρεμασει κιόλας.
Απλά μονολογεί στη δική της τέλεια γλώσσα όταν δεν είναι κανείς εκεί, όπως τώρα..

-----
by
Γιώργος



read more "Άτιτλο - by Γιώργος"

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017


Έλα, έλα να δειπνήσουμε μαζι, εδώ αν γινόταν, καλή μου Λαβίνια,
αν ήσουν ζωντανή..
Πόσο μοναχική είναι η αδερφή σου Λαβίνια,
το έχεις σκεφτεί ποτέ;
Βγάλε τις γνωστές φιγούρες σου,
το εκτυφλωτικό φως,
τη μουσική
και τα ψεύτικα γέλια και χειροκροτήματα,
κι είναι όλα τόσο μοναχικά
σε αυτή την εκπομπή..

Ντυμένη πάντα με χρώματα ανοιχτά
αλλά ο τοίχος πίσω είναι ξεχασμένος
κατάμαυρος...
μονάχα αυτή μπαίνει στα σκοτεινά
και δένει αλλιώς τις κλωστές του λεπτού βλαστού των φίλων της ψυχής μου
ώστε να βγαίνει τεντωμένη προς τον ήλιο...........
read more "Λαβίνια - by Γιώργος"

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017













Αφήνω σήμερα ένα ακόμη ποίημα που έγραψα πριν λίγο καιρό, με τόνους αυτή τη φορά.

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Eίτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου

Το προσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα


read more "Άλλο ένα ποίημα - by Γιώργος"

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017




Ημουν σημερα με το κοριτσι μου και πλητταμε αλλη μια φορα.

‘Ελα ανεβασε το.
ανεβασε το.’
Της ελεγα.
Ηταν μια φωτογραφια με εικονα ενα λυπημενο ξυπολητο κοριτσι:
"I just want to talk to you. I miss you so much."

‘Ειδες που ειχα δικιο;’
Της μιλησε.

Καλλιτέχνης. Φυσικά.

Το επομενο εικοσαλεπτο ηταν εκει μονοι τους.
Αυτη ηταν περιπου η κουβεντα.
‘’Οποτε με τι ασχολεισαι;’’
"Εε γραφω τραγουδια, κ τετοια."
"Αληθεια;" εκανε εκπληκτη.
"Ναι, μ' αρεσει, γραφω πολυ."
"Και για τι γραφεις; Για ..."
"Ξερεις, μ' αρεσουν οι κακοι, ειναι πιο ενδιαφεροντες."
"Κι εσυ; Εσυ εισαι κακος;"
Την κοιταξε εκεινος.
"Ελα δειξε μου ποσο ΚΑΚΟΣ εισαι" ειπε κι εκανε μια αποτομη κινηση ορθωνοντας με δυναμη τ ομορφα και πολυ μικρα στηθια της.
"Χτυπα με."
Εκεινος παγωσε, σαν ποτε ν μην την ειχε δει τοσο νευρωδη!
"Ασ'το αγγελε μου, ασ'το’ ειπε και βυθισε ισια σαν βελονες τα δαχτυλα της στα μπροστινα μαλλια του.
Γυρισε το κεφαλι του νευριασμενος.
"Θελεις παντα να ελεγχεις τον αλλον. Εισαι αδιστακτη και σκυλα." ειπε.
Και σηκωθηκε, ανοιξε την πορτα, γυρισε κ την κοιταξε.. εκεινη τον κοιτουσε με ενα σταθερο σοβαρο βλεμμα, που οταν αρχισε να κατεβαινει, εδωσε αργα και ηδονικα την θεση του σ’ ενα χαμογελο που μονο εγω ξερω.
Σηκωσε το τηλεφωνο.
«Κατεβηκε. Δικος σου.»

Δεν ειχα πολυ χρονο. Ωχ Θεε μου, δεν ηθελα να αποτυχω σ’ αυτο.
Να’ τος. Τον ειδα απο μακρια να ερχεται.
Θεε μου περπατουσε μ’ αυτο το μουλικο τσιγκλισμενο προσωπο.
Ηταν τελειο!

Οταν πλησιαζε απο την αντιθετη,
πατησα το μπλε κουμπι κατω απ' το φαναρι για να σταματησουν τα αυτοκινητα,
αλλα συνεχισα να περπαταω στο πεζοδρομιο.
Κανονικα καποιος δν θα το παρατηρουσε,
αλλα το ειδε ολο το σκηνικο και μιλησε πειραγμενος:

'Γιατι το κανεις αυτο, αφου δεν θες να περασεις;'
'Ετσι, εχει πλακα.'
'Σταματας και καθυστερεις τα αυτοκινητα χωρις λογο. Οι ανθρωποι μπορει να έχουνε δουλειες.'
'Το ξερω.'
'Ο αλλος μπορει να πηγαινει στο νοσοκομειο και τον σταματας!'
'Το φαντάζεσαι; Πού τετοια τύχη!'
'Ετσι λες ε;'
'Ναι.'

Μετα η δασκαλιτσα μου πηρε μια δυσθυμη γκριματσα αποστροφης και συνεχισε.

‘Επιτελους!’
ειπα σηκωνοντας τις γροθιες μου
σε μια φιγουρα νικης.
‘Την πατησε καποιος!’
-Τι; εκανε.
-Καλα να περασεις βγαζοντας την.
του 'κλεισα το ματι.
Σηκωσε το αριστερο του ποδι –μπαλαρινα style- και ειχε κολλησει στο παπουτσι του μια φρεσκια μεγαλη ροζ τσιχλα.
'Οκ, οκ' ελεγε..
Οσο προσπαθουσε να τη βγαλει με το ξυλακι,
τοσο πιο μεσα κολλουσε στο αναγλυφο σχημα της σολας!
'Οκ, οκ'
Ειχε παρει κι ενα χαμογελαστο πονηρο προσωπο σαν το δικο μου
σ’ ολη τη διαρκεια.
Και ανεπνεε σαν βοδι με καθε αποτυχια.

Μετα οταν τελειωσε –ενα παιδακι θα το ‘χε κανει χιλιες φορες γρηγοροτερα και καλυτερα-
κι ετοιμαζοταν να φυγει κρατωντας το κεφαλι του, χωρις να με κοιταει καν βεβαια,
ηρθε το κερασακι στη τουρτα!
ο γνωστος βρωμικος καθυστερημενος αστεγος-δν-ξερω-τι της περιοχης ηρθε και του ζητουσε λεφτα!!!!!!
Εκεινος τον σπρωχνει στη μεση του δρομου και του φωναζει κλαιγοντας
«ΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΙ ΕΣΥ.» «ΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ.»
αμαξια κορναραν βρισιδια μια γυναικα οδηγος φωναζε ‘τι συμβαινει;’ της τρελης
κ αν δεν ετρεχε ο ξεδοντιαρης θα τον πατουσε κανονικα ενας 1000%
μιλαμε για πολυ γελιο Θεε μου δεν μπορω.

-----
by Γιωργος
read more "I am the Best - by Γιωργος"

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017


Δεν ξερω αν καποιος μπορει να με βοηθησει.. αυτο το ονειρο το εχω δυο φορες παραλλαγμενο απο τοτε που ειδα ξανα το Lawless του John Hillcoat κ πηγαινει περιπου ετσι:

Ενα ατομο που μοιαζει με τον Νικ Κειβ με ξανθια περουκα κι ο Σια Λεμπαφ φιλιουνται κ αγκαλιαζονται τελικα κατω απο ενα δεντρο (κοντα στο βουνο της περιοχης μου). Mικρες κηλιδες αιματος που επιταχυνουν αρχιζουν να σταζουν απο τη κορυφη του δεντρου. ο Σια τοτε τιναζεται κ αρχιζει να τρεχει μακρια.. ο νικ κειβ μεταμορφωνεται σε μια στρατια αραχνων που κυνηγανε τον Σια Λεμπαφ. Τρεχουν παρα πολυ γρηγορα. Μετα το ονειρο τελειωνει.

Με ταραζει πολυ, γιατι για οποιον δεν ξερει, ο Νικ Κειβ ειναι ο αγαπημενος μου καλλιτεχνης και δεν μ' αρεσει να τον βλεπω να παιρνει αυτη την τρομακτικη μορφη. Μου εχουν μπει γενικα υπονοιες οτι μπορει να μην ειναι αυτο που φαινεται σαν καλλιτεχνης και σαν ανθρωπος, που τελευταια ολο και εντεινονται και πραγματικα δεν ξερω τι να κανω..

Υπαρχει μια σκηνη που ο χαρακτηρας που υποδυεται ο Σια Λεμπαφ τιναζεται κ τρεχει, κι ειναι η σκηνη στην εκκλησια, οπου πηγαινει να του πλυνει τα ποδια η κορη του ιεροκηρυκα οπως συνηθιζεται, αλλα δεν βλεπω καμια αλλη σχεση με τη σκηνη του ονειρου.





Οποτε καταφευγω στους αναγνωστες που μπορει να εχουν γνωση στον τομεα των παραξενων ονειρων ωστε να με βοηθησουν. Γενικα η προσωπικη μου ζωη ειναι μια χαρα οπως ηταν, δεν πιστευω οτι Εχει να κανει με αυτην.. κατι αλλο ειναι..

Οποιαδηποτε Βοηθεια ειναι δεκτη.



-------
by Γιώργος


read more "Ανάλυση Ονείρου; - by Γιωργος"

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017






ο γιωργος χαρηκε που ειδε τους φιλους του, στον αποχαιρετισμο του φιλου τους για τη στρατιωτικη θητεια, αργησε να παει μία ώρα γιατι πιστευε οτι ηταν στις 5 κι οχι στις 4, αλλα ευτυχως δν το καταλαβαν. εχασε την αναμνηστικη φωτογραφια, αλλα αυτο ηταν πολυ καλο γιατι ξερω οτι θα τη χαλουσε. βεβαια κι η μαρια βγηκε σαν την αννυ απο το misery, ο αντρεας της θητειας σαν να προσεξε οτι του τελειωσε το χαρτι υγειας και η μενια μαλλον διαφημιζε τη βαφη των μαλλιων της, αν και ολοι βγηκαν καλα.
Εχοντας πει αυτο κι εχοντας πει στο 'αναμνηστικο' βιντεο οτι γραφει ακομη για το μπλογκ, ξεροντας οτι ειχε ετοιμασει αυτο το ποιημα -μια περιοχη που πρωτοπαταει- παρολο που ηταν παντοτε ποιητικος χαρακτηρας(συχνα τον αποκαλουσαν ετσι κι ο γιωργος εμπιστευεται περισσοτερο την αποψη των αλλων παρα τη δικη του), σας παρουσιαζω αυτο το ποιημα εκ μερους του,
που λεγεται Μάρτης.


Μάρτης

Η ανοιξη πηγαινει στις γυμνες αμυγδαλιες, στους πεντε κηπους,
με βλεμμα λυπημενο και αγαθο.
Γιατι κρυοι ανεμοι φυσουν αδιακοπα σ' ολο το κοσμο
κι οι βροχες πεφτουν με κροτο δυνατο.

Ο χειμωνας απ' τον κρυμμενο του θρονο..
τα ματια του κοιταζουν παγωμενα χαμογελαστα
μα μεσα στην καρδια του εχει δει
πως να την βλαψει δεν μπορει

Ετσι πηγαινει στον Μαρτη
με φρικτα οπλα τον απειλει
και κλαιει θα βρεχεις με βια τοση πολυ
μεχρι να σου ματωσει το παιδι

Μα η ανοιξη παει παλι στα λουλουδια
χορευει τις πνικτικες βροχες μακρια
σκυβει και τους ψιθυριζει τραγουδια
για μερες που ειναι ολα φυσιολογικα

Αλλα πισω εξοργισμενος στεκει ο χειμωνας..
σαν ακουει να γελουν μες απ' τα δακρυα
τα χερια του απλωνει προς την ανοιξη,
να πεθανει, να της σφιξει τα λαιμα

Μα εκεινη γυρνα στον ηχο αυτου του νεου χτυπου
με το προσωπο παιδιου
Ο χειμωνας σκονταφτει κ γλιστραει,
και τα λουλουδια τη ζωη του με λυσσα ρουφουν.

-------
by Γιώργος
read more "Μάρτης - by Γιώργος"
 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις