Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

That's the whole thing!


 

 

  ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

 

    

     Οι αναμνήσεις δεν έχουν τρόπους. Ειναι αγενέστατες. Εισβάλλουν από το πουθενά στην ήσυχη και ταπεινή (λέμε τώρα) ζωούλα σου και ταράζουν τα ήρεμα νερά της, χωρίς καν να σε ρωτήσουν. Το μεγαλύτερο μέρος των αναμνήσεων είναι όμορφες και τρυφερές, πράγμα όμως που επιφέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα σε 'σένα, απαιδιοδοξία και θλίψη. 
    Είτε θα θυμηθείς το πρώην σου και τί καλά που περνούσατε κάποτε μαζί, είτε θα θυμηθείς τη παρέα σου όπως και το υπέροχο καλοκαίρι σας...όποιας φύσης και αν είναι η ανάμνηση γυρνάμε στο ίδιο σημείο. Επομένως μετά από το flashback για κάποια λεπτά, ώρες, μέρες, βδομάδες, κτλ. έχεις τα στάνταρ συμπτώματα: ψυχολογία δάπεδο και μια playlist με τα τραγούδια που ακούγατε μαζί.
      Όσο καλύτερη είναι η ανάμνηση, τόσο χειρότερα γίνεσαι εσύ, προσθέτοντας στη λίστα αλκοόλ και νικοτίνη. Και έτσι βυθίζεσαι, βυθίζεσαι, βυθίζεσαι μέχρι στο πυθμένα. Μα το ταξίδι δε σταματά εκεί, συνεχίζεται με κατεύθυνση τα τάρταρα της γης. Αναρωτώμενος/η έχει πάτο? Πάτο δε ξέρεις αν έχει, έχει όμως στα σίγουρα επιστροφή. Ο δρόμος της επιστροφής? Εύκολος αλλά ταυτόχρονα δύσβατος. Ο στόχος? Αποτοξίνωση από οτιδήποτε σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με τις συγκεκριμένες αναμνήσεις.
       Όλα είναι μια απόφαση. Ωστόσο, φοβάσαι να τη πάρεις γιατί έτσι ίσως χάσεις κάποιο κομμάτι του εαυτού σου.
                                                 Τελικά θέλεις όντως να τη πάρεις?   

 P.S.: Και κάτι για τις κρύες νύχτες νοσταλγίας...

Irish Coffee 

 

 Βαθμός Δυσκολίας: Δύσκολο

Ιρλανδικά λέγεται Caife Gaelach. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, το κοκτέηλ σερβιρίστηκε για πρώτη φορά στο αεροδρόμιο Shannon της Ιρλανδίας, για να βοηθήσει τους επιβάτες που ξεπάγιαζαν από το κρύο περιμένοντας την 18ωρη πτήση για Ηνωμένες Πολιτείες την δεκαετία του ’40.

Συστατικά:
1 1/2 μεζούρα ουίσκι
• 1 κουτάλι του σούπας μαύρη ζάχαρη
• 6 μεζούρες ζεστός καφές (μαύρος)
• Καλά χτυπημένη κρέμα (αφρόκρεμα)

Εκτέλεση:
Ρίχνουμε καφέ μέσα σε ένα φλυτζάνι ή ποτήρι και κατόπινι το ουίσκι. Ανακατεύουμε καλά τη ζάχαρη στο ουίσκι, μέχρι να διαλυθεί εντελώς. Η ζάχαρη είναι απαραίτητη για να «σταθεί» στην επιφάνεια η κρέμα. Ολη η τέχνη βρίσκεται στην «τοποθέτηση» της κρέμας. Την βάζουμε στην πλάτη ενός κουταλιού και την ακουμπάμε στην επιφάνεια του καφέ, βυθίζοντάς το ελάχιστα, ώστε να αποκολληθεί και να επιπλέει στην επιφάνεια χωρίς να ανακατευτεί με το υπόλοιπο υγρό.

                                                                                                                                                      xxx  
                                                                                                                                                     Asp X

5 σχόλια:

Ely είπε... at 29 Ιανουαρίου 2013 - 11:50 μ.μ.

Οι μνήμες μπορούν να βλάψουν, αλλά είναι επίσης τόσο γλυκά... Μεγάλη συναισθήματα, είναι οι ρίζες μας. Αυτός ο καφές είναι καλός, θα ήθελα τώρα! Ένα φιλί και να ζητήσει συγγνώμη για τα ελληνικά μου ..!

Ελε Ρια είπε... at 1 Φεβρουαρίου 2013 - 3:21 μ.μ.

Αναμνήσεις ... τωρα σώθηκες!
Ολες έχουν στόχο να μας θυμίσουν κάτι όμορφο που για κάποιο λόγο τώρα δεν μπορούμε να γευτούμε... αλλιώς... δεν θα ήταν αναμνήσεις αλλά παρόν! :)

katerina είπε... at 1 Φεβρουαρίου 2013 - 9:15 μ.μ.

apla +fwnw

Tina Pippo είπε... at 3 Φεβρουαρίου 2013 - 5:19 μ.μ.

Πολύ ωραία συνταγή!
Την περιέλαβα στην Βόλτα στη Γειτονιά #20 :)
Καλή εβδομάδα!!!

Asp X είπε... at 5 Φεβρουαρίου 2013 - 5:12 μ.μ.

Ely και Ελε ναι... Καπως ετσι είναι τα πράγματα...
Tina σ' ευχαριστώ πολύ που την έβαλες στην Βόλτα στη Γειτονια και παρεπιπτόντως πολύ ωραία και δημιουργική βόλτα!

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις