Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Άτιτλο - by Γιώργος



Στο κρυφό μου μέρος -δεν λέω πού-
(κανείς δεν πρόκειται να δει ποτέ αυτά που εχω κάνει, τα έχω πολύ καλά κρυμμένα)

έχω μια κούκλα γριά γεμάτη γάλατα στο χάσμα των γενναίων!
Ο ομφάλιος λώρος, κρεμάμενος σαν φίδι..
μου αγριεύει όταν πάω ερεθισμένος να την αγγίξω.
Αλλά μου κάνει πάντα εντύπωση, που αυτή δεν θυμάται τίποτα απ' όσα κάναμε μαζί εκείνη τη πρώτη νύχτα.
Δεν ξέρει για την δειλή προδοσία της, δεν ξέρει για την ακινησία της μέσα στα χρόνια.
Καμιά φορά, αλήθεια, την λυπάμαι κι αυτήν.
Δεν μπορεί ούτε να κοιτάξει τον καθρέφτη,
να δει έναν υπέροχο νάρκισσο,
έναν πιο υπέροχο από ποτέ στο επίκεντρο της προσοχής αποσβολωμένων ανθρώπων,
μέχρι να καταλάβει ότι κόπηκε από κάποιον,
και δεν θα ξαναγυρίσει στην ζωή.........................
να δει τον πραγματικό εαυτό της..
Δεν ξέρει για τη δειλή προδοσία της, δεν ξέρει για την ακινησία της μέσα, στα χρόνια.
Δεν βλέπει τα πρόσφατα βραβεία καλλιγραφίας μου που της τα είχα κρεμασει κιόλας.
Απλά μονολογεί στη δική της τέλεια γλώσσα όταν δεν είναι κανείς εκεί, όπως τώρα..

-----
by
Γιώργος



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις